இராம- இராவண யுத்தத்தின்போது, ஒரு கட்டத்தில் இராமனும் இலக்குவனும் மூர்ச்சித்து விழுந்தனர். ஜாம்பவான் அனுமனைப் பார்த்து, "இமயமலைத் தொடரை ஒட்டி, ரிஷப மலைக்கும் கயிலை மலைக்கும் இடையில் ஔஷதி மலை (மூலிகை மருந்துகள் கொண்ட மலை) உள்ளது. அங்கு நீ விரைந்து சென்று சஞ்சீவி மூலிகையைக் கொண்டு வா. இந்த மலையில் அமிர்த சஞ்சீவி, சந்தான கரணி, சல்லிய கரணி, சமனி கரணி என்னும் நான்கு சஞ்சீவி மூலிகைகளும் உள்ளன'' என்றார்.
அதனையேற்று விரைந்து சென்ற அனுமன், சஞ்சீவி மூலிகை எது என்று தெரியாததால் அந்த மலையையே பெயர்த்தெடுத்துக் கொண்டு வாயு வேகம் மனோவேகமாகத் திரும்பி வந்தான். மூலிகை மலையின் காற்று பட்டதுமே இராமனும் இலக்குவனும் மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்தனர் என்பது இராமாயண வரலாறு.
சஞ்சீவி மூலிகை நான்கு வகை என்று பார்த்தோம். முதலாவது அமிர்த சஞ்சீவி. இது மாண்டவர்களை உயிர்ப்பிக்கும் தன்மை உடையது.
அடுத்தது சந்தான கரணி. போரில்- விபத்தில் காய முற்றுச் சேத மடைந்த உடல் உறுப்புகளை ஒட்டுவித்துச் சேர்ப்பது.
முற்றும் அழிந்தபின் பழையபடி உருவத்தைத் தருவது சமனி கரணி.
உடம்பிற்குள் புகுந்துள்ள ஆயுதத் துகள் களை அப்புறப்படுத்தக்கூடியது சல்லிய கரணி.
சஞ்சீவி மலையின் காற்று பட்டு இராமனும் இலக்குவனும் மட்டுமின்றி, மயங்கிக் கிடந்த பல வானர வீரர்களும் மயக்கம் நீங்கி எழுந்தனர். அவர்கள் உடலில் தைத்திருந்த அம்புகள் விலகின. புண்கள் ஆறின. சேனைகள் யாவரும் அறுபட்ட உடலுறுப்புகள் ஒன்று சேர்ந்து எழுந்தனர்.
இராமனின் உடம்பில் தைத்திருந்த அம்பு கள் விலகியதால், இராமனின் உடம்பில் ஒரு வித காந்த சக்தி பரவியது. (சல்லிய கரணி).
புண்களை ஆற்றிப் பழைய உருவத்தைத் தரும் சமனி கரணியின் பலனாக இலக்குவனிடம் புண்களை ஆற்றவல்ல சக்தி பரவியது.
இந்த இரண்டு மூலிகைகளின் சக்தி யுத்தம் முடிந்தபின் இன்னொரு வகையில் உதவியது.
இராவண வதம் முடிந்து விபீஷணனுக்கு இராமன் மகுடாபிஷேகம் செய்து வைத்தார். சீதை நெருப்பில் பிரவேசித்துக் கற்புக் கனலாய் எழுந்தாள்.
அப்போது விண்ணுலகத்திலிருந்து தசரதன் வந்தான். தவப் பயனால் அவதரித்த இராமனைப் பார்த்து மகிழ் வுற்றான். இராமன் தந்தையின் தாளடி பணிந்து வணங் கினான். பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து தசரதன் தன் தனயனை அன்புடன் ஆரத் தழுவினான்.
கைகேயியின் வரம் என்ற அம்பு மார்பில் தைத்த வேதனையால்தானே தசரதன் மரணமடைந்தான்! கைகேயின் வரம் என்ற வேல் தசரதனின் மார்பில் பட்டு ஒடிந்து விழுந்ததால்தானே அவன் நெஞ்சில் வடு ஏற்பட்டது! அது ஆறாப் புண்ணாக தசரதனைப் பெரிதும் வருத்தியது. தசரதன் பூதவுடலை விடுத்து சூட்சும சரீரத்துடன் விண்ணுலகம் சென்றபோதும், அவனது நெஞ்சில் ஏற்பட்டிருந்த இந்தக் காயம் ஆறாமல் இருந்தது.
இராமனும் இலக்குவனும் அரச மாளிகை சுகத்தைத் துறந்து ஆரண்யம் புகுந்து, கல்லும் முள்ளும் தங்கள் கால்களில் தைக்க பட்ட துன்பத்தைக் கண்டு தசரதன் ஆறாத் துயருற்றான். 14 ஆண்டுகள் இந்த வேதனையால் வாடிக் கொண்டிருந்தான்.
இப்போது ஆரண்ய வாசம் முடிந்து தன் அருந்தவப் புதல்வர்கள் இருவரும் அயோத்தி திரும்பும் வேளை வந்துவிட்டது. தசரதனின் நெஞ்சில் ஏற்பட்ட ரணமும் நீங்கும் தருணம் வந்துவிட்டது.
ராமனின் உடலில் சல்லிய கரணி மூலிகை பட்டு ஒருவித காந்த சக்தி பரவியதைப் பார்த்தோம் அல்லவா. காந்த சக்தி பரவிய அந்தத் திருமேனியுடன் ராமன் தசரதனை வணங்கியபோது, புத்திர பாசத்தால் தசரதன் தன் மகனை ஆரத்தழுவ, அவன் நெஞ்சில் ஏற்பட்டிருந்த புண்ணினால் உண்டான துன்பம் மறைந்தது.
அடுத்து சீதை தன் மாமனாரை வணங்கினாள். தசரதன் திருமகளைப் பார்த்து, ""தாயே! உன்னை இராமன் அக்னிப் பிரவேசம் செய்யச் சொன்னதற்காக நீ வருந்தாதே. பொன்னை நெருப்பில் இட்டால் அது மேலும் மின்னும்; ஒளிவீசித் திகழும். அதுபோல கற்புக்கரசியான உன்னை நெருப்பில் புகச் செய்து, நீ மாசு மருவற்றவள் என்று உலகோர் ஒப்புக் கொள்ளச் செய்துவிட்டான் இராமன்.
உத்தம கற்புடைய உன்னைப் போல் முன்பும் இல்லை; பின்னும் இல்லை. உன்னை வணங்கி இவ்வுல கம் உய்வு பெறும்'' என்று தசரதன் தன் மருமகளை ஆசீர்வதித்தார்.
அடுத்து, இலக்குவன் தந்தையின் தாள் பணிந்தான். இலக்குவனுடைய தலைமுடி சடையாகத் திரிந்திருந்தது.
இராமபிரான் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று வனவாசம் புகுந்தான். தம்பி இலக்குவனோ தானே முன்வந்து, தன் மனைவி, அரண்மனை சுகம் போன்ற அனைத் தையும் துறந்து அண்ணன் பின் சென்றவன். இராமனுடனேயே கானகத்தில் வசித்திருந்து கண் துஞ்சாமல், ஊண் உண்ணாமல், கருமமே கண்ணாய் அண்ணனின் கைங்கர்யத்தில் பிரதிபலன் ஏதும் கருதாமல் பதினான்கு ஆண்டுகள் ஈடுபட்ட உத்தம சிரேஷ்டன்.
அண்ணனிடம் இலக்குவனுக்கு இருந்த இந்த ஒப்பற்ற பாசத்தைக் கண்டு தசரதன் மனம் நெகிழ்ந்தான். அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகியது. அந்தக் கண்ணீர் இலக் குவனின் சடையில் பாய்ந்தோடி, அதிலிருந்த அழுக்கை நீக்கியது. இலக்குவனை வாரியணைத்தான் தசரதன். அதன் காரணமாக தசரத னின் நெஞ்சிலிருந்த வடுவும் நீங்கியது.
இப்படி சஞ்சீவி பர்வதத்தால் அனைவரும் பயன் பெற்றனர்!
அதனையேற்று விரைந்து சென்ற அனுமன், சஞ்சீவி மூலிகை எது என்று தெரியாததால் அந்த மலையையே பெயர்த்தெடுத்துக் கொண்டு வாயு வேகம் மனோவேகமாகத் திரும்பி வந்தான். மூலிகை மலையின் காற்று பட்டதுமே இராமனும் இலக்குவனும் மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்தனர் என்பது இராமாயண வரலாறு.
சஞ்சீவி மூலிகை நான்கு வகை என்று பார்த்தோம். முதலாவது அமிர்த சஞ்சீவி. இது மாண்டவர்களை உயிர்ப்பிக்கும் தன்மை உடையது.
அடுத்தது சந்தான கரணி. போரில்- விபத்தில் காய முற்றுச் சேத மடைந்த உடல் உறுப்புகளை ஒட்டுவித்துச் சேர்ப்பது.
முற்றும் அழிந்தபின் பழையபடி உருவத்தைத் தருவது சமனி கரணி.
உடம்பிற்குள் புகுந்துள்ள ஆயுதத் துகள் களை அப்புறப்படுத்தக்கூடியது சல்லிய கரணி.
சஞ்சீவி மலையின் காற்று பட்டு இராமனும் இலக்குவனும் மட்டுமின்றி, மயங்கிக் கிடந்த பல வானர வீரர்களும் மயக்கம் நீங்கி எழுந்தனர். அவர்கள் உடலில் தைத்திருந்த அம்புகள் விலகின. புண்கள் ஆறின. சேனைகள் யாவரும் அறுபட்ட உடலுறுப்புகள் ஒன்று சேர்ந்து எழுந்தனர்.
இராமனின் உடம்பில் தைத்திருந்த அம்பு கள் விலகியதால், இராமனின் உடம்பில் ஒரு வித காந்த சக்தி பரவியது. (சல்லிய கரணி).
புண்களை ஆற்றிப் பழைய உருவத்தைத் தரும் சமனி கரணியின் பலனாக இலக்குவனிடம் புண்களை ஆற்றவல்ல சக்தி பரவியது.
இந்த இரண்டு மூலிகைகளின் சக்தி யுத்தம் முடிந்தபின் இன்னொரு வகையில் உதவியது.
இராவண வதம் முடிந்து விபீஷணனுக்கு இராமன் மகுடாபிஷேகம் செய்து வைத்தார். சீதை நெருப்பில் பிரவேசித்துக் கற்புக் கனலாய் எழுந்தாள்.
அப்போது விண்ணுலகத்திலிருந்து தசரதன் வந்தான். தவப் பயனால் அவதரித்த இராமனைப் பார்த்து மகிழ் வுற்றான். இராமன் தந்தையின் தாளடி பணிந்து வணங் கினான். பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து தசரதன் தன் தனயனை அன்புடன் ஆரத் தழுவினான்.
கைகேயியின் வரம் என்ற அம்பு மார்பில் தைத்த வேதனையால்தானே தசரதன் மரணமடைந்தான்! கைகேயின் வரம் என்ற வேல் தசரதனின் மார்பில் பட்டு ஒடிந்து விழுந்ததால்தானே அவன் நெஞ்சில் வடு ஏற்பட்டது! அது ஆறாப் புண்ணாக தசரதனைப் பெரிதும் வருத்தியது. தசரதன் பூதவுடலை விடுத்து சூட்சும சரீரத்துடன் விண்ணுலகம் சென்றபோதும், அவனது நெஞ்சில் ஏற்பட்டிருந்த இந்தக் காயம் ஆறாமல் இருந்தது.
இராமனும் இலக்குவனும் அரச மாளிகை சுகத்தைத் துறந்து ஆரண்யம் புகுந்து, கல்லும் முள்ளும் தங்கள் கால்களில் தைக்க பட்ட துன்பத்தைக் கண்டு தசரதன் ஆறாத் துயருற்றான். 14 ஆண்டுகள் இந்த வேதனையால் வாடிக் கொண்டிருந்தான்.
இப்போது ஆரண்ய வாசம் முடிந்து தன் அருந்தவப் புதல்வர்கள் இருவரும் அயோத்தி திரும்பும் வேளை வந்துவிட்டது. தசரதனின் நெஞ்சில் ஏற்பட்ட ரணமும் நீங்கும் தருணம் வந்துவிட்டது.
ராமனின் உடலில் சல்லிய கரணி மூலிகை பட்டு ஒருவித காந்த சக்தி பரவியதைப் பார்த்தோம் அல்லவா. காந்த சக்தி பரவிய அந்தத் திருமேனியுடன் ராமன் தசரதனை வணங்கியபோது, புத்திர பாசத்தால் தசரதன் தன் மகனை ஆரத்தழுவ, அவன் நெஞ்சில் ஏற்பட்டிருந்த புண்ணினால் உண்டான துன்பம் மறைந்தது.
அடுத்து சீதை தன் மாமனாரை வணங்கினாள். தசரதன் திருமகளைப் பார்த்து, ""தாயே! உன்னை இராமன் அக்னிப் பிரவேசம் செய்யச் சொன்னதற்காக நீ வருந்தாதே. பொன்னை நெருப்பில் இட்டால் அது மேலும் மின்னும்; ஒளிவீசித் திகழும். அதுபோல கற்புக்கரசியான உன்னை நெருப்பில் புகச் செய்து, நீ மாசு மருவற்றவள் என்று உலகோர் ஒப்புக் கொள்ளச் செய்துவிட்டான் இராமன்.
உத்தம கற்புடைய உன்னைப் போல் முன்பும் இல்லை; பின்னும் இல்லை. உன்னை வணங்கி இவ்வுல கம் உய்வு பெறும்'' என்று தசரதன் தன் மருமகளை ஆசீர்வதித்தார்.
அடுத்து, இலக்குவன் தந்தையின் தாள் பணிந்தான். இலக்குவனுடைய தலைமுடி சடையாகத் திரிந்திருந்தது.
இராமபிரான் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று வனவாசம் புகுந்தான். தம்பி இலக்குவனோ தானே முன்வந்து, தன் மனைவி, அரண்மனை சுகம் போன்ற அனைத் தையும் துறந்து அண்ணன் பின் சென்றவன். இராமனுடனேயே கானகத்தில் வசித்திருந்து கண் துஞ்சாமல், ஊண் உண்ணாமல், கருமமே கண்ணாய் அண்ணனின் கைங்கர்யத்தில் பிரதிபலன் ஏதும் கருதாமல் பதினான்கு ஆண்டுகள் ஈடுபட்ட உத்தம சிரேஷ்டன்.
அண்ணனிடம் இலக்குவனுக்கு இருந்த இந்த ஒப்பற்ற பாசத்தைக் கண்டு தசரதன் மனம் நெகிழ்ந்தான். அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகியது. அந்தக் கண்ணீர் இலக் குவனின் சடையில் பாய்ந்தோடி, அதிலிருந்த அழுக்கை நீக்கியது. இலக்குவனை வாரியணைத்தான் தசரதன். அதன் காரணமாக தசரத னின் நெஞ்சிலிருந்த வடுவும் நீங்கியது.
இப்படி சஞ்சீவி பர்வதத்தால் அனைவரும் பயன் பெற்றனர்!
No comments:
Post a Comment