"அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்- அதை
அங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன்
வெந்து தணிந்தது காடு- தழல்
வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ
தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்!'
மகாகவி பாரதியின் மிகச் சிறிய கவிதை இது. ஆனால் இது உணர்த்தும் தத்துவமோ மிகப் பெரியது; மகோன்னதமானது! கவிஞர் இந்தப் பாடலில் "தழல் வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ' என்ற சொற்பிரயோகத்தைக் கையாளுகிறார். இந்தக் கவிதையின் வலிமை- சக்தி ஓர் அக்கினிக் குஞ்சுதான். இந்தப் பாடலுக்கு பல்வேறு அறிஞர்கள் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பல்வேறுபட்ட விளக்கங்களைக் கூறியுள்ளனர். இந்த அணுப்பிரமானக் கவிதையை ஒரு பலநிறமாணி (ஃஹப்ங்ண்க்ர்ள்ஸ்ரீர்ல்ங்) எனலாம்.
இதை ஒவ்வொரு கோணத்தில் திருப்பும் போதும் வெவ்வேறு வண்ணக் கோலங்களாகக் காட்சி தருகின்றது. இந்த "அக்கினிக் குஞ்சு' இரண்டு மகாகாவியங்களின் தத்துவ வீச்சின் வீரிய விளைச்சலை வெளிப்படுத்துவதாகக் கொள்ள முடியும். இரண்டு மாபெரும் இதிகாச கதாநாயகிகளின் சொரூபத்தை இந்தப் பிரபஞ்சத் துக்கு நிதர்சனப்படுத்துகிறது இந்தக் கவிதை.
இராமாயணத்தில் எதிர்மறை கதாநாயகன் இராவணன். பரமேசுவரனுக்கு இணையாக "இலங்கேஸ்வரன்' என்று ஈசுவரப் பட்டம் பெற்ற ஒரே கதாபாத்திரம். சங்கரனே கொடுத்த வாளைப் பெற்றவன்; ஈசுவரனை சதாசர்வ காலமும் பூஜித்து வந்த சிவபக்தன்; நீண்ட ஆயுளை வரமாகப் பெற்ற வல்லவன்; பத்து திசைகளிலும் வாகை சூடிய சூரன்; கயிலாய மலையையே அசைத்துத் தூக்கிய வல்லமை பெற்ற மாவீரன்; நல்ல கலைஞன்; வீணையைத் தன் கொடியில் கொண்ட சங்கீத ரசிகன்; பிறப்பால் மேன்மையுடையவன்; விசுவரஸ் என்ற வேத முனிவரின் புத்திரன்; வேதங் கள் கற்றவன்; சாஸ்திரங்கள் பயின்றவன்.
இப்படி வீரத்தால்- விவேகத்தால்- கற்ற கலைகளால்- புகழால்- படை பலத்தால்- மேதைத்தனத்தால் தனக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத மேன்மையுடையவன்.
வீடணனின் சகோதரன்- கும்பகர்ணனின் அண்ணன்- இந்திரஜித்தின் தந்தை- கற்புக்கரசியான மண்டோதரியின் கணவன்- குபேரனை வென்ற தீரன்.
இத்தகைய மகத்துவம் பெற்ற ஒரு மாமனிதன் வீழ்ச்சியுற்றானே, ஏன்? குல நாசமடைந்து தீராப்பழிக்கு ஆளானானே, ஏன்?
அவன் செய்த தவறு- ஒரே இழிச் செயல்- ஈனத்தனமான ஆசை...
கற்புக்கரசியான சீதா பிராட்டி யைத் தன் இதயச் சிறையில் வைத்தான். தகாத வேட்கையால் - தருமம் மீறிய அடாத செயலால் அசோகவனத்தில் ஒரு தழலைக் கொண்டு வந்து வைத்தான்.
சீதை கற்புக்கனல்! அந்த அக்கினிக் குஞ்சை இராவணன் தன் மனப் பொந்துக்குள் வைத்தான்.
அதன் விளைவு என்ன? வெந்து தணிந்தது- இராவணனது கீர்த்தி, குலம், படை, உற்றார்- உறவினர், நாடு, அவனது மாட்சிமையே வெந்து தணிந்து போயிற்று. இந்தப் பாடலின் நயத்தை இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும் பொருத்தமே.
மற்றோர் இதிகாசமான மகாபாரதத்தின் கதாநாயகி தீயிலே உதித்த பாஞ்சாலி! இவளும் கற்புக்கனலி. அந்த சீலவதியை- கௌரவர் தலைவன் துரியோதனன் தகாத முறையில் நடத்தினான். பாவியர் சபையில் பாஞ்சால நாட்டின் தவப்பயனைத் துகிலுரித்து ஈனப்படுத்தினான்.
துரியோதனனின் மாண்பும் மிகப்பெரியது!
பதிவிரதைகளுள் போற்றத்தக்க காந்தாரியின் மகன். பலராமனின் சீடன். பலமுள்ளவன். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற அதிரதர்களின் துணை பெற்றவன். செல்வம், செல்வாக்கு, வீரம், படைபலம் அத்துணையும் உடையவன்.
ஆனாலும் அவன் குலமே குருக்ஷேத்ர போர்க்களத்திலே வீழ்ந்து நசிந்து விட்டதே, ஏன்? அக்கினிக் குஞ்சை- பாஞ்சாலி என்ற கற்புத் தழலை அவமதித்து, அவள் கண்ணீரைப் பெருகவிட்டுக் களித்த கொடுஞ்செயலால்!
விளைவு... வெந்து தணிந்தது கௌரவ குலம்.
அங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன்
வெந்து தணிந்தது காடு- தழல்
வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ
தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்!'
மகாகவி பாரதியின் மிகச் சிறிய கவிதை இது. ஆனால் இது உணர்த்தும் தத்துவமோ மிகப் பெரியது; மகோன்னதமானது! கவிஞர் இந்தப் பாடலில் "தழல் வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ' என்ற சொற்பிரயோகத்தைக் கையாளுகிறார். இந்தக் கவிதையின் வலிமை- சக்தி ஓர் அக்கினிக் குஞ்சுதான். இந்தப் பாடலுக்கு பல்வேறு அறிஞர்கள் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பல்வேறுபட்ட விளக்கங்களைக் கூறியுள்ளனர். இந்த அணுப்பிரமானக் கவிதையை ஒரு பலநிறமாணி (ஃஹப்ங்ண்க்ர்ள்ஸ்ரீர்ல்ங்) எனலாம்.
இதை ஒவ்வொரு கோணத்தில் திருப்பும் போதும் வெவ்வேறு வண்ணக் கோலங்களாகக் காட்சி தருகின்றது. இந்த "அக்கினிக் குஞ்சு' இரண்டு மகாகாவியங்களின் தத்துவ வீச்சின் வீரிய விளைச்சலை வெளிப்படுத்துவதாகக் கொள்ள முடியும். இரண்டு மாபெரும் இதிகாச கதாநாயகிகளின் சொரூபத்தை இந்தப் பிரபஞ்சத் துக்கு நிதர்சனப்படுத்துகிறது இந்தக் கவிதை.
இராமாயணத்தில் எதிர்மறை கதாநாயகன் இராவணன். பரமேசுவரனுக்கு இணையாக "இலங்கேஸ்வரன்' என்று ஈசுவரப் பட்டம் பெற்ற ஒரே கதாபாத்திரம். சங்கரனே கொடுத்த வாளைப் பெற்றவன்; ஈசுவரனை சதாசர்வ காலமும் பூஜித்து வந்த சிவபக்தன்; நீண்ட ஆயுளை வரமாகப் பெற்ற வல்லவன்; பத்து திசைகளிலும் வாகை சூடிய சூரன்; கயிலாய மலையையே அசைத்துத் தூக்கிய வல்லமை பெற்ற மாவீரன்; நல்ல கலைஞன்; வீணையைத் தன் கொடியில் கொண்ட சங்கீத ரசிகன்; பிறப்பால் மேன்மையுடையவன்; விசுவரஸ் என்ற வேத முனிவரின் புத்திரன்; வேதங் கள் கற்றவன்; சாஸ்திரங்கள் பயின்றவன்.
இப்படி வீரத்தால்- விவேகத்தால்- கற்ற கலைகளால்- புகழால்- படை பலத்தால்- மேதைத்தனத்தால் தனக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத மேன்மையுடையவன்.
வீடணனின் சகோதரன்- கும்பகர்ணனின் அண்ணன்- இந்திரஜித்தின் தந்தை- கற்புக்கரசியான மண்டோதரியின் கணவன்- குபேரனை வென்ற தீரன்.
இத்தகைய மகத்துவம் பெற்ற ஒரு மாமனிதன் வீழ்ச்சியுற்றானே, ஏன்? குல நாசமடைந்து தீராப்பழிக்கு ஆளானானே, ஏன்?
அவன் செய்த தவறு- ஒரே இழிச் செயல்- ஈனத்தனமான ஆசை...
கற்புக்கரசியான சீதா பிராட்டி யைத் தன் இதயச் சிறையில் வைத்தான். தகாத வேட்கையால் - தருமம் மீறிய அடாத செயலால் அசோகவனத்தில் ஒரு தழலைக் கொண்டு வந்து வைத்தான்.
சீதை கற்புக்கனல்! அந்த அக்கினிக் குஞ்சை இராவணன் தன் மனப் பொந்துக்குள் வைத்தான்.
அதன் விளைவு என்ன? வெந்து தணிந்தது- இராவணனது கீர்த்தி, குலம், படை, உற்றார்- உறவினர், நாடு, அவனது மாட்சிமையே வெந்து தணிந்து போயிற்று. இந்தப் பாடலின் நயத்தை இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும் பொருத்தமே.
மற்றோர் இதிகாசமான மகாபாரதத்தின் கதாநாயகி தீயிலே உதித்த பாஞ்சாலி! இவளும் கற்புக்கனலி. அந்த சீலவதியை- கௌரவர் தலைவன் துரியோதனன் தகாத முறையில் நடத்தினான். பாவியர் சபையில் பாஞ்சால நாட்டின் தவப்பயனைத் துகிலுரித்து ஈனப்படுத்தினான்.
துரியோதனனின் மாண்பும் மிகப்பெரியது!
பதிவிரதைகளுள் போற்றத்தக்க காந்தாரியின் மகன். பலராமனின் சீடன். பலமுள்ளவன். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற அதிரதர்களின் துணை பெற்றவன். செல்வம், செல்வாக்கு, வீரம், படைபலம் அத்துணையும் உடையவன்.
ஆனாலும் அவன் குலமே குருக்ஷேத்ர போர்க்களத்திலே வீழ்ந்து நசிந்து விட்டதே, ஏன்? அக்கினிக் குஞ்சை- பாஞ்சாலி என்ற கற்புத் தழலை அவமதித்து, அவள் கண்ணீரைப் பெருகவிட்டுக் களித்த கொடுஞ்செயலால்!
விளைவு... வெந்து தணிந்தது கௌரவ குலம்.
No comments:
Post a Comment