ராமபிரான் தன் அவதாரக் காரியத்தை முடித்துக் கொண்டு மண்ணுலகத்தை விட்டு வைகுந்தம் எழுந்தருளப் புறப்படுகையில், ""ஆஞ்சனேயா! நீ வைகுந்தம் வரவில்லையா?'' என்று கேட்டார். அதற்கு வாயுபுத்திரன், ""நான் வரவில்லை பிரபு'' என்றான். ""ஏன் ஆஞ்சனேயா?'' என்றார் ராமர்.
""ராம நாமம் இல்லாத வைகுந்தம் எனக்கு வேண்டாம் பிரபோ. ராமநாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டு மண்ணுலகிலேயே நான் இருக்க விரும்புகிறேன்'' என்றான் மாருதி.
""அதுதான் உன் விருப்பமானால் அப்படியே ஆகட்டும். இந்த கல்பம் முடியும் வரை சிரஞ்சீவி யாக வாழ்ந்து, முடிவில் வைகுந்தம் வந்து சேர்வாய்'' என்றருளினார் ராமர்.
அவ்வளவுதான்! அனுமனுக்குக் கவலை வந்துவிட்டது. ""சுவாமி! அத்தனைக் காலம் தங்களைப் பிரிந்து எப்படி இருப்பேன்?'' என்று கேட்டான் வாயு குமாரன்.
ராமபிரான் மிகுந்த கருணையுடன் தன் பக்தனான ஆஞ்சனேயனிடம், ""அனுமனே, வருந்தாதே... என் அன்பு வானரங்களால் கட்டப் பட்ட இந்த ராமசேது அணையைக் காவல் காத்து வருவாய். துவாபர யுகத்தின் முடிவில் உனக்குக் காட்சியளிக்கிறேன்'' என்றார். அதைக் கேட்ட வாயுபுத்திரன் நிம்மதியடைந்தான். ராமன் கூறியபடி சேதுக்கரையில் இருந்தபடி பல காலம் ராம ஜபம் செய்து கொண்டிருந்தான்.
துவாபர யுகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு நாள் அர்ஜுனன் தீர்த்த யாத்திரை யாக சேதுக்கரைக்கு வந்தான். சமுத்திரத்துக்குக் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருந்த அணையைக் கண்டான். அவனுக்குள் ஒரு ஏளனம் கிளைத் தது. "ம்... ராமர் என்னைப்போல ஒரு சிறந்த வில்லாளியாக இருந்திருந்தால் பாணத்தாலேயல் லவா பாலம் கட்டியிருக்க வேண்டும்! ஆனால் இப்படி பாறைகளால் அணை கட்டியுள்ளாரே' என்று தனக்குள் பேசிக் கொண்டான். அருகில் ராம ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அனுமன் செவியில் இந்த முணுமுணுப்பு விழுந்தது. சீற்றம் கொண்டான் அனுமன்!
""ஆ! என் பிரபு ராமனையா ஏளனம் செய்கிறாய்! என் தெய்வம் ராமனைப் பற்றி உனக்கென்ன தெரியும்? ராமனிடம் பக்தி உள்ளவரைத் தவிர வேறு யாராலும் அவரது பெருமையை அறிய முடியாது. ஏதோ பாணங்களாலேயே பாலம் என்றாயே... உன்னால் கட்ட முடியுமா? அப்படி நீ கட்டும் பாலம், என் ஒருவனைத் தாங்க வல்லமையுள்ளதா?'' என்றான் மாருதி.
"நிகரற்ற வில் வீரன் விஜயனிடம் ஒரு குரங்கு சவால் விடுவதா' என்று கோபம் கொண்ட அர்ஜுனன், அந்தக் கணமே தன் காண்டீபத்தை வளைத்து சரங்களைத் தொடுத்துப் பாலத்தை நிர்மாணித்தான்.
""வானரமே! இதோ, நான் கட்டிய சரப் பாலத்தின்மேல் நட. அதன் வலிமையை நீ அறிவாய்'' என்றான் காண்டீபன்.
அனுமன் எழுந்து "ராம் ராம்' என்று கூறிக் கொண்டே அந்தப் பாலத்தில் காலடி வைத்தான்.
அர்ஜுனன் கட்டிய சரப்பாலம் நொறுங்கி விழுந்தது. அதைக் கண்ட அர்ஜுனன் திகைத்து விட்டான். "என்ன இது! இந்தப் பார்த்தன் கட்டிய பாலம் ஒரு குரங்கைத் தாங்க முடியாமல் உடைந்து விட்டதா!' அதிர்ச்சியும் அவமானமும் ஒன்று சேர, கிருஷ்ணனைத் துதித்தான் அர்ஜுனன். பாண்டவரைப் பல வகையில் காத்த அந்தக் கண்ணன், ஒரு வயோதிக உருவில் தோன்றி, ""யாரப்பா நீ... ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?'' என்று கேட்டார்.
அர்ஜுனன் நடந்ததை விவரமாகக் கூறினான். அதைக் கேட்ட மாயக்கண்ணன், ""ஓ... இருவருக்கு மிடையே போட்டியா?'' என்றார்.
""ஆமாம் பெரியவரே!''
""போட்டியென்றால் தீர்ப்பு சொல்ல ஒரு நடுவர் வேண்டாமா?''
""வேண்டும்தான்'' என்றான் அனுமன்.
""நான் பார்க்க இந்தப் பார்த்தன் பாலம் கட்டட்டும்.''
""சரி...''
அர்ஜுனன் மீண்டும் தன் சரங்களைத் தொடுத்து பாலத்தை நிர்மாணித்தான்.
""ஆஞ்சனேயா... இப்போது உன் பலத்தைக் காட்டுவாய்.''
அனுமன் "ராமா ராமா' என்று ஜபித்துக் கொண்டே அந்தப் பாலத்தின் மேல் ஏறினான். முன்பு போல் பாலம் உடையவில்லை. குதித்துப் பார்த்தான். தன் வலிமையைப் பயன்படுத்தி என்னென்னவோ செய்து பார்த்தான்! பாலத் துக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.
"ராமா! இதென்ன சோதனை!' என்று ராமனைத் துதித்தான் அனுமன். அப்போது ஒரு அதிசயம் அங்கு நிகழ்ந்தது. எதிரே இருந்த வயோதிகர் ஒரே நேரத்தில் அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனாகவும் அனுமனுக்கு ராமனாகவும் காட்சி அளித்து இருவரையும் சாந்தப்படுத்தினார்.
"ராமா... ராமா...!' என்று விநயத்துடன் கை கூப்பினான் மாருதி.
"கண்ணா கண்ணா...!' என்று நடுங்கிய குரலில் அர்ஜுனன் அடிதொழுதான்.
""நீங்கள் இருவரும் எனது இரு அவதாரங் களிலும் எனது ஆப்தர்கள். அன்புக்குரியவர்கள். ஆகவே... இருவரும் ஒற்றுமையாக இருங்கள்'' என்று கூறியவுடன், கண்களில் நீர் ததும்ப வணங்கி எழுந்தனர் இருவரும்!
""ஆஞ்சனேயா! பாரத யுத்தம் நடக்கப் போகிறது. அர்ஜுனனுக்கு நான் பார்த்தசாரதி யாக- தேரோட்டியாக இருக்கப் போகிறேன். அவனது கொடியில் நீ இருந்து பார்த்தனுக்கு ஆசி கூறி வெற்றி தேடிக் கொடுப்பாய்'' என்றார் பரந்தாமன்.
அதன்படி அர்ஜுனன் கொடியில் அமர்ந்த அனுமன், கிருஷ்ணபரமாத்மா கீதா உபதேசம் செய்தபோது, அர்ஜுனனைப்போல மிகுந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் கேட்டான். இதனால்தான் கீதையின் அர்த்தத்தை அனுமன் நன்கு அறிந்த வன் என்று போற்றினார் தியாக பிரும்மம்!
""ராம நாமம் இல்லாத வைகுந்தம் எனக்கு வேண்டாம் பிரபோ. ராமநாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டு மண்ணுலகிலேயே நான் இருக்க விரும்புகிறேன்'' என்றான் மாருதி.
""அதுதான் உன் விருப்பமானால் அப்படியே ஆகட்டும். இந்த கல்பம் முடியும் வரை சிரஞ்சீவி யாக வாழ்ந்து, முடிவில் வைகுந்தம் வந்து சேர்வாய்'' என்றருளினார் ராமர்.
அவ்வளவுதான்! அனுமனுக்குக் கவலை வந்துவிட்டது. ""சுவாமி! அத்தனைக் காலம் தங்களைப் பிரிந்து எப்படி இருப்பேன்?'' என்று கேட்டான் வாயு குமாரன்.
ராமபிரான் மிகுந்த கருணையுடன் தன் பக்தனான ஆஞ்சனேயனிடம், ""அனுமனே, வருந்தாதே... என் அன்பு வானரங்களால் கட்டப் பட்ட இந்த ராமசேது அணையைக் காவல் காத்து வருவாய். துவாபர யுகத்தின் முடிவில் உனக்குக் காட்சியளிக்கிறேன்'' என்றார். அதைக் கேட்ட வாயுபுத்திரன் நிம்மதியடைந்தான். ராமன் கூறியபடி சேதுக்கரையில் இருந்தபடி பல காலம் ராம ஜபம் செய்து கொண்டிருந்தான்.
துவாபர யுகம் நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு நாள் அர்ஜுனன் தீர்த்த யாத்திரை யாக சேதுக்கரைக்கு வந்தான். சமுத்திரத்துக்குக் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருந்த அணையைக் கண்டான். அவனுக்குள் ஒரு ஏளனம் கிளைத் தது. "ம்... ராமர் என்னைப்போல ஒரு சிறந்த வில்லாளியாக இருந்திருந்தால் பாணத்தாலேயல் லவா பாலம் கட்டியிருக்க வேண்டும்! ஆனால் இப்படி பாறைகளால் அணை கட்டியுள்ளாரே' என்று தனக்குள் பேசிக் கொண்டான். அருகில் ராம ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அனுமன் செவியில் இந்த முணுமுணுப்பு விழுந்தது. சீற்றம் கொண்டான் அனுமன்!
""ஆ! என் பிரபு ராமனையா ஏளனம் செய்கிறாய்! என் தெய்வம் ராமனைப் பற்றி உனக்கென்ன தெரியும்? ராமனிடம் பக்தி உள்ளவரைத் தவிர வேறு யாராலும் அவரது பெருமையை அறிய முடியாது. ஏதோ பாணங்களாலேயே பாலம் என்றாயே... உன்னால் கட்ட முடியுமா? அப்படி நீ கட்டும் பாலம், என் ஒருவனைத் தாங்க வல்லமையுள்ளதா?'' என்றான் மாருதி.
"நிகரற்ற வில் வீரன் விஜயனிடம் ஒரு குரங்கு சவால் விடுவதா' என்று கோபம் கொண்ட அர்ஜுனன், அந்தக் கணமே தன் காண்டீபத்தை வளைத்து சரங்களைத் தொடுத்துப் பாலத்தை நிர்மாணித்தான்.
""வானரமே! இதோ, நான் கட்டிய சரப் பாலத்தின்மேல் நட. அதன் வலிமையை நீ அறிவாய்'' என்றான் காண்டீபன்.
அனுமன் எழுந்து "ராம் ராம்' என்று கூறிக் கொண்டே அந்தப் பாலத்தில் காலடி வைத்தான்.
அர்ஜுனன் கட்டிய சரப்பாலம் நொறுங்கி விழுந்தது. அதைக் கண்ட அர்ஜுனன் திகைத்து விட்டான். "என்ன இது! இந்தப் பார்த்தன் கட்டிய பாலம் ஒரு குரங்கைத் தாங்க முடியாமல் உடைந்து விட்டதா!' அதிர்ச்சியும் அவமானமும் ஒன்று சேர, கிருஷ்ணனைத் துதித்தான் அர்ஜுனன். பாண்டவரைப் பல வகையில் காத்த அந்தக் கண்ணன், ஒரு வயோதிக உருவில் தோன்றி, ""யாரப்பா நீ... ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?'' என்று கேட்டார்.
அர்ஜுனன் நடந்ததை விவரமாகக் கூறினான். அதைக் கேட்ட மாயக்கண்ணன், ""ஓ... இருவருக்கு மிடையே போட்டியா?'' என்றார்.
""ஆமாம் பெரியவரே!''
""போட்டியென்றால் தீர்ப்பு சொல்ல ஒரு நடுவர் வேண்டாமா?''
""வேண்டும்தான்'' என்றான் அனுமன்.
""நான் பார்க்க இந்தப் பார்த்தன் பாலம் கட்டட்டும்.''
""சரி...''
அர்ஜுனன் மீண்டும் தன் சரங்களைத் தொடுத்து பாலத்தை நிர்மாணித்தான்.
""ஆஞ்சனேயா... இப்போது உன் பலத்தைக் காட்டுவாய்.''
அனுமன் "ராமா ராமா' என்று ஜபித்துக் கொண்டே அந்தப் பாலத்தின் மேல் ஏறினான். முன்பு போல் பாலம் உடையவில்லை. குதித்துப் பார்த்தான். தன் வலிமையைப் பயன்படுத்தி என்னென்னவோ செய்து பார்த்தான்! பாலத் துக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.
"ராமா! இதென்ன சோதனை!' என்று ராமனைத் துதித்தான் அனுமன். அப்போது ஒரு அதிசயம் அங்கு நிகழ்ந்தது. எதிரே இருந்த வயோதிகர் ஒரே நேரத்தில் அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனாகவும் அனுமனுக்கு ராமனாகவும் காட்சி அளித்து இருவரையும் சாந்தப்படுத்தினார்.
"ராமா... ராமா...!' என்று விநயத்துடன் கை கூப்பினான் மாருதி.
"கண்ணா கண்ணா...!' என்று நடுங்கிய குரலில் அர்ஜுனன் அடிதொழுதான்.
""நீங்கள் இருவரும் எனது இரு அவதாரங் களிலும் எனது ஆப்தர்கள். அன்புக்குரியவர்கள். ஆகவே... இருவரும் ஒற்றுமையாக இருங்கள்'' என்று கூறியவுடன், கண்களில் நீர் ததும்ப வணங்கி எழுந்தனர் இருவரும்!
""ஆஞ்சனேயா! பாரத யுத்தம் நடக்கப் போகிறது. அர்ஜுனனுக்கு நான் பார்த்தசாரதி யாக- தேரோட்டியாக இருக்கப் போகிறேன். அவனது கொடியில் நீ இருந்து பார்த்தனுக்கு ஆசி கூறி வெற்றி தேடிக் கொடுப்பாய்'' என்றார் பரந்தாமன்.
அதன்படி அர்ஜுனன் கொடியில் அமர்ந்த அனுமன், கிருஷ்ணபரமாத்மா கீதா உபதேசம் செய்தபோது, அர்ஜுனனைப்போல மிகுந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் கேட்டான். இதனால்தான் கீதையின் அர்த்தத்தை அனுமன் நன்கு அறிந்த வன் என்று போற்றினார் தியாக பிரும்மம்!
No comments:
Post a Comment